Niña uit de Filipijnen

Vastberadenheid
Na mijn afstuderen op de middelbare school in 1994, vertelde ik mijn ouders dat ik verder wilde studeren. Ik droomde ervan om een hogere studie af te ronden, maar het was erg moeilijk om mijn dromen te verwezenlijken door een gebrek aan financiële middelen. Mijn vader verdiende de kost voor zijn zeven kinderen. Dat was bij momenten behoorlijk moeilijk. Al op zeer jonge leeftijd leerde ik daarom ook hoe ik mijn brood moest verdienen. Er waren momenten dat ik niet op school aanwezig was, omdat eten op tafel brengen prioritair was. Maar onze armoede weerhield mij er niet van om te blijven dromen. En ik was vastbesloten om mijn dromen te verwezenlijken.

Uitdaging. Voorrecht.
Ik zie armoede als een uitdaging. Armoede mag me er niet van weerhouden om groots te dromen. Het betekent niet noodzakelijk dat ik niet zal slagen in het leven. Ik moet mijn droom najagen. Door vurig te bidden, weet ik dat het mogelijk is. Ik kreeg de kans om vier jaar mijn schoolgeld te krijgen via het Social Development Program (SDP) van het Saint Theresa's College in Cebu. En het beste wat er tijdens mijn eerste jaar op de universiteit gebeurde, was toen ik Cunina-petekind werd. Als een van de petekinderen moest ik van mijzelf harder studeren, omdat ik besefte dat ik nu een stap dichter bij mijn droom was. En mijn peetouders kennen en ontmoeten is inderdaad een zegen.

Inspireren.
Armoede is een realiteit, maar het is geen excuus dat het je niet zal lukken. Niets is onmogelijk. In het leven zijn er eigenlijk veel dingen die we kunnen doen en diverse opties waar we uit kunnen kiezen. Ik ben nu lerares. En ik vertel mijn verhalen aan mijn studenten om hen te inspireren dat armoede geen belemmering is voor succes. En ik ben er erg trots op dat ik financieel werd geholpen door Cunina. Ik ben nu ook vrijwilliger voor STC-Cunina. Het is ook een uitdaging voor mij om studenten die het opgeven en van school gaan te motiveren om toch hun studies te hervatten. Ik heb mijn verhalen ook gedeeld met Cunina-petekinderen. Opgeven is geen optie. Maar als er uitdagingen op onze weg komen, laten we dan altijd onthouden dat er mensen zijn die voor ons zorgen, die trots op ons zijn en die voor ons bidden, onze ouders en onze Cunina peetouders. Ik hoop dat ik met waar en wat ik nu ben, mijn peetouders Roel en Monique trots op me maak.

Droom groots en geloof in jezelf, want als jij het niet doet, wie dan wel.