Christina Ramos, voormalig petekind

Jullie petekind zijn is zo’n zegen voor mij en mijn familie die mij heeft geadopteerd en die nog altijd mijn voogd zijn. De familie waar ik nu toe behoor is namelijk niet welgesteld, maar ik zie en voel wel hun liefde en steun. En dat is het belangrijkste. Niet het geld telt, maar de manier waarop ze mij als nieuw lid van de familie behandelen.

Voordat ze mij adopteerden, was ik alleen. Mijn moeder en mijn vader zijn al in de hemel bij God. We waren thuis met tien, maar mijn broers en zussen hebben nu hun eigen familie. Ik ben de jongste en omdat het leven hard en arm is, konden mijn broers en zussen mijn school niet betalen. Mijn leven hiervoor was heel tragisch. Ik was alleen en ging altijd naar de rivier om vis te vangen, zodat ik toch maar iets te eten had. Ik had een kleine tent, gemaakt van gedroogd gras. Zo jong als ik was, maakte ik toch al heel wat mee.

Ik behoor tot een inheemse stam van de Filipijnen. Wij staan bekend als ‘Aetas,’ en wij leven normaal gesproken in de meest geïsoleerde delen van de bergen in Luzon. Men ziet ons vanwege onze donkere huid als ‘negrito’. Negrito’s hebben een donkere tot zeer donkere huid. Ze zijn klein en mager en hebben gekruld haar. Sommige van ons hebben zelfs een heus afro-kapsel, maar dan wel met lichter haar dan de andere Filipino's. Men denkt dat wij de eerste bewoners van de Filipijnen waren die destijds vanuit Australië naar hier zijn getrokken. De meeste Aetas hebben geen geld om naar school te gaan, ze hebben geen diploma en volgden ook geen beroepsopleiding. We worden door sommige Filipino's behandeld als ‘domme mensen.’ Maar juist door deze vooroordelen raakte ik geïnspireerd en gemotiveerd om te bewijzen dat niet alle Aetas zijn zoals zij denken.

Voordat mijn vader stierf gaf hij zijn zegen aan de familie waar ik nu bij woon. Hij had hen zelf gevraagd of ze voor mij konden zorgen en mij naar school wilden sturen, zodat ik kon leren en een beroep kon uitoefenen. Ze schreven mij in bij een publieke school, omdat ze het zich niet konden veroorloven om mij naar een privéschool te sturen. Ik begreep dat. Ik was sowieso blij dat ik eindelijk naar school kon.

Ik was toen negen jaar oud en ik mocht ondanks mijn leeftijd toch nog beginnen in de eerste klas. Gelukkig had mijn zus mij al veel bijgebracht voordat ik naar school ging, waardoor ik de leerstof al een beetje kende. Mijn opwinding en gelukzaligheid op de eerste schooldag waren niet te beschrijven. Ik was zo blij en trots. Hoewel er op mijn eerste dag ook wel wat teleurstelling was, omdat sommige klasgenoten mij pestten vanwege mijn uiterlijk. Hierdoor heb ik mijzelf beloofd om sterk en vastbesloten te zijn en te vechten voor mijn dromen en mijn leven, tot grotere kansen en zegeningen op mijn weg komen.

En die kwamen er. Er kwam iemand van Saint Mark’s School naar ons huis om het goede nieuws te vertellen. Ik mocht op gesprek komen om te praten over het Cuninaprogramma. Ik zal deze dag van mijn leven nooit vergeten, omdat ik vanaf toen echt mijn dromen kon gaan najagen, zodat het geen dromen zouden blijven. Ik ben gekozen om te worden gesteund via Cunina en het is zo’n opluchting dat ik nu de zekerheid heb dat ik mijn studie kan afmaken.

Saint Mark’s School is een van de beste scholen in de hele omgeving. Niet alleen vanwege de hoge kwaliteit van hun onderwijs, maar ook vanwege de goede leraren en hun goede administratie. Hier worden de talenten van leerlingen gestimuleerd, altijd met God in ons hart en in onze gedachten zodat we goede christenen worden.

Het laatste schooljaar was een zeer succesvol jaar voor mij. Ik heb twee onderscheidingen behaald. Daarnaast heb ik nog een hoop andere dingen geleerd: op spiritueel, mentaal, fysiek, emotioneel en sociaal vlak én op vlak van milieubewustzijn. Ik zal tonen dat je nooit spijt hoeft te hebben dat je mij hebt geholpen mijn doelen te bereiken. Ik zal nog harder studeren en positieve feedback geven als dank voor de hartverwarmende hulp aan mij en mijn nieuwe familie. Ik zal snel weer iets laten horen en verhalen vertellen over mijn leven van vroeger, vandaag en de toekomst. Dank vanuit het diepst van mijn hart dat je mij hebt geholpen. Dat Onze Vader je mag zegenen, net als je hele familie.

Christina Ramos, De Filipijnen